“อยากดังค่ะ...ฟันธง”

เจ้าคุณนั่งฟังอยู่ด้วย อดนึกถึงม่วนแต๊ไม่ได้ “คนที่เค้าให้โดยไม่หวังอะไรตอบแทนน่ะ มีอยู่จริง ๆ นะเอมี่”
“อะไรเนี่ย เดี๋ยวนี้คุณคะคุณขาพูดจาอะไรแบบนี้เป็นด้วยเหรอคะ ไม่อยากจะเชื่อ”
“และถึงแม้คนที่ให้เค้าจะหวังอะไรตอบแทน ก็ยังดีกว่าพวกที่ไม่ทำอะไรแล้วเอาแต่นั่งวิพากษ์วิจารณ์คนอื่นเค้าไปวัน ๆ...ไร้ค่า”
เจ้าคุณพูดทิ้งท้ายก่อนเดินหนีไป เอมี่ยังคงนั่งอ้าปากค้าง ไม่อยากเชื่อหู
“ห้า...นั่น คุณคะคุณขาพูดเหรอคะ...คุณหญิงแม่”
คุณหญิงแม่อึ้ง มองตามลูกชาย “นั่นสิ...”
 หวานเจี๊ยบทำข้าวต้มมาให้ปลัดจืดกินอีก ปลัดจืดพูดจายอกย้อนกวนประสาทเหมือนเช่นเคย แต่แทนที่หวานเจี๊ยบจะโกรธ ทะเลาะกับปลัดจืดเหมือนทุกครั้ง กลับนั่งนิ่งจนปลัดจืดนึกสงสัย
“ไงเนี่ย ทำไมวันนี้ไม่เฮี้ยนวะ”
“ถ้าเป็นเมื่อวานนะชั้นตบแกปากหักไปแล้วล่ะ แต่วันเนี้ย สงสารพี่ใจ๋ว่ะ...หมดแรง ปลัด...นายว่าลุงหมายจะยอมขายไร่ม่วนใจ๋มั้ย”
“ไม่น่ะ ชั้นมั่นใจว่ามันจะต้องมีทางออกที่ดีกว่านั้น”
จู่ ๆ แทยองกับแทใยก็พาพวกชาวบ้านมาร้องทุกข์กับสมหมาย
“แย่แล้วนะพ่อหมาย ถ้าไม่ได้เงินไปรักษาตัวในเมืองละก็ ไอ้ฟ้าลั่นหลานอุ๊ยมันตายแน่”
“ให้ผมพาไปอนามัยก่อนนะครับอุ๊ย” ปลัดจืดรีบอาสา
แทใยชิงพูดแทนอุ๊ย “อู๊ย!! ไปมาแล้วจ้ะปลัด หมอที่อนามัยบอกว่าต้องส่งเข้าในเมือง และค่ารักษาก็คงจะหนักเอาการอยู่ อุ๊ยแกก็หวังจะมาพึ่งลุงหมายกะป้าศรีนี่แหละจ้ะ”
“โฮ! พ่อหมาย แม่ศรี ช่วยไอ้ฟ้าลั่นมันด้วย โฮ ๆ”
สมหมาย สมศรี ใจหายวาบ “ใจเย็น ๆ นะอุ๊ย...ใจเย็น ๆ”
“เย็นอีกแล้ว เย็นไม่ไหวแล้ว ชั้นว่าพ่อหมายกะแม่ศรีน่าจะรีบหาเงินช่วยเหลืออุ๊ยแกนะ โถ...คนเก่าคนแก่ช่วยงานไร่มาตั้งหลายสิบปี จะใจดำทำกันได้ลงคอเชียวเรอะ”
สมใจนึกเคือง “น้าลำยอง พูดจาอย่างนี้ได้ยังไง”
“อ๊ะ ๆ ๆ จะไปรู้เหรอ ก็ไม่เห็นพ่อหมายจะตัดสินใจทำอะไรซักทีนี่ โถ...น่าเวทนาจริง ๆ นี่ถ้าชั้นช่วยอะไรได้ชั้นก็อยากจะช่วยอุ๊ยนะอุ๊ยนะ เออ...จริงสิ นึกออกแล้ว พ่อหมาย แม่ศรี ชั้นพอจะรู้จักคนที่เค้าน่าจะช่วยเราได้”
“ใครกันแม่ลำยอง ใครที่ไหนเค้าจะมาช่วยเราได้”
“คืองี้...เค้าเป็นเศรษฐีต่างเมือง น่าจะช่วยเรื่องเงิน ๆ ทอง ๆ ให้พ่อหมายได้”
“ใครกัน อย่าเลยพ่อ”
“นั่นสิ ไอ้พวกคนรวย ๆ ข้าไม่เคยไว้ใจ”
ปลัดจืด สมศรี หวานเจี๊ยบ คำปุย แคบหมู เห็นด้วย แทยองเริ่มหงุดหงิดทันใดนั้น อุ๊ยร้องกรี๊ด ๆ เพราะไอ้ฟ้าลั่นหลานอุ๊ยชักกระแด่ก ๆ
แทใยฉวยโอกาสเร่งรัด “ตายละ...พ่อหมาย...อย่ามัวชักช้าเลย จะทำอะไรก็รีบทำเถอะ”
“พาหนูมี่ไปส่งบ้านให้เรียบร้อยนะจ๊ะ แล้วถ้าหนูจะอยู่เป็นเพื่อนหนูมี่อีกซักหน่อยก็ไม่เป็นไร คนกำลังท้องกำลังไส้”
เอมี่แสร้งทำมารยา “เฮ้อ...มี่สงสารคุณคะคุณขาจังค่ะ ต้องขับรถดึก ๆ ดื่น ๆ นี่ถ้าแต่งงานแล้วมี่ย้ายมาอยู่กับคุณคะคุณขาก็คงไม่ต้องยุ่งยากแบบนี้นะคะ...คุณหญิงแม่”
“นั่นน่ะสิ...แต่...แหม! ทำไม้ทำไมซินแสกี่คนต่อกี่คนก็บอกเหมือนกันหมดว่าดวงของหนูสองคนน่ะยังหาฤกษ์ดีที่จะแต่งงานกันยังไม่ได้”
“โธ่! คุณหญิงแม่ขา นั่นมันเรื่องงมงายไร้สาระ สมัยนี้น่ะ ฤกษ์ดีก็คือฤกษ์สะดวกนะคะ”
“อืม...ก็จริงเหมือนกันนะ”
“ถ้างั้นหมั้นเช้า แล้วแต่งเย็นเลยนะคะคุณหญิงแม่”
“เอ๊ะ! นี่เจ้าคุณยังไม่เอาแหวนหมั้นไปสวมให้หนูมี่อีกเหรอนี่”
เอมี่รีบชูมือข้างซ้ายปราศจากแหวนหมั้นขึ้นมาแบบฟ้อง ๆ “ยังค่ะ”
คุณหญิงแม่เสียงเข้ม “เจ้าคุณ”
“โธ่...แม่ครับ ผม...”
“ผมอะไร นี่ใจคอหนูจะดื้อแม่ไปถึงไหน จนป่านนี้ยังลืมนังสาวไร่ชานั่นไม่ลงอีกเรอะ”
เจ้าคุณนิ่งไป
“นั่นไงคะ ไม่ปฏิเสธแปลว่าใช่...ฮือ ๆ” เอมี่ร้องไห้งอแง
“เจ้าคุณ ฟังแม่ให้ดีนะ แม่ขอสั่งให้หนูรีบลืมนังเด็กนั่นให้เร็วที่สุด แล้วเอาแหวนหมั้นมาสวมให้หนูมี่ซะ จากนั้นแม่จะรีบหาฤกษ์สะดวกจัดงานแต่งงานของหนูกับหนูมี่อย่างเร็วที่สุด
เอมี่ดีใจสุดขีด โดดกอดคุณหญิงแม่แน่น เจ้าคุณแอบเซ็ง
ขอบใจมากนะแม่ลำยองที่ช่วยเป็นธุระให้”
ทุกคนกลับมานั่งหน้าเศร้า ๆ อยู่ที่บ้านสมหมาย ต่างกับแทยอง แทใยที่ชื่นมื่นมาก ๆ
“ยินดีเจ๊า ชั้นอนุโมทนาบุญกับพ่อหมาย แม่ศรี แล้วก็ไอ้ใจ๋ด้วยนะที่ตัดสินใจแบบนี้”
“ตัดสินใจจำนองไร่ชาม่วนใจ๋เอาเงินไปช่วยเด็กคนเดียวเนี่ยนะ”
สมศรีปรามแบบสอนไปในตัว “หวานเจี๊ยบ...ชีวิต ๆ นึงเชียวนะเว้ย”
“ประเสริฐที่สุด น้ำใจป้าศรีช่างประเสริฐที่สุด ไม่เหมือนแก อีนังเค็มปิ๊ด”
แทใยกับหวานเจี๊ยบจะทะเลาะกันอีก สมใจโวยลั่น สองคนหยุดทะเลาะสะบัดหน้าไปคนละทาง
“จะทะเลาะกันไปถึงไหน แค่นี้มันก็แย่พออยู่แล้ว”
ปลัดจืดยังติดใจสงสัย “ว่าแต่ น้าลำยองแน่ใจนะครับว่าเศรษฐีอะไรของน้าน่ะ...เชื่อใจได้”
“นั่นสิ!! ชั้นรู้สึกยังไงก็ไม่รู้ อยู่ดี ๆ ทำไมเค้าถึงช่วยเราง่าย ๆ แบบนี้”
“ผมก็คิดเหมือนใจ๋ ลุงหมายน่าจะใจเย็นอีกนิด รอให้ผมเข้าไปคุยกับในเมืองให้อีกซักครั้ง”
แทใยรีบหันไปอธิบาย “ขืนช้า ไอ้ฟ้าลั่นมันคงตายก่อนสิจ๊ะปลัด”
“โธ่!! อย่าคิดมากกันนักเลย คนดี ๆ มีน้ำใจมีอยู่เยอะแยะ เศรษฐีคนเนี้ยเค้าเป็นคนเก็บตัว อีกอย่างเค้าก็รวยมาก กะอีแค่ที่ดินแค่เนี้ยเค้าไม่มีทางโกงพ่อหมายหรอก แล้วพ่อหมายก็ขอยืมเงินเค้าแค่แป๊บเดียวไม่ใช่เรอะ พอใบชาใหม่ออก เราก็มีเงินไปคืนเค้า แค่นี้ก็จบ อ่ะ...นี่เงินที่เหลือจากที่ช่วยไอ้ฟ้าลั่นมัน แล้วก็สัญญากู้ยืมที่ชั้นจัดการให้ไปเรียบร้อย หมดธุระแล้ว ชั้นลาล่ะนะ”แทยอง แทใยรีบล่ำลาสมหมาย สมศรี ปลัดจืด แล้วออกไปทันที
 มาเฟียฟงหัวเราะร่าสะใจ “ฮ่า ๆ ๆ เยี่ยม เยี่ยมจริง ๆ ในที่สุด ไอ้หมายมันก็เสร็จอั๊ว ฮ่า ๆ ๆ ๆ แหม..ลื้อนี่มันร้ายจริง ๆ อาลำยอง”
“ต๊าย...เถ้าแก่ใหญ่คะ ร้ายเร้ยอะไร ฟังดูแรง อย่างนี้เค้าเรียกว่าฉลาดค่ะ..เถ้าแก่ใหญ่”
“เออ...ฉลาด ฉลาดมาก”
“เดี๋ยวป๊า แล้วถ้า พวกมันเก็บใบชาใหม่ เอาเงินมาคืนเรา แล้วป๊าจะทำไง”
“เฮ้ย! อาฟง ลื้อซี้ซั้วถามอะไรเนี่ย พวกมันอยากเก็บใบชาก็ให้มันเก็บไปสิ มันเก็บได้ เราก็เผาอีกได้นี่หว่า...ฮ่า ๆ ๆ ๆ ทีนี้มันจะมีปัญญาเอาเงินที่ไหนมาไถ่ไร่ชาคืน”
“แล้วไร่ชาม่วนใจ๋ก็จะต้องเป็นของเถ้าแก่ใหญ่ คริ ๆ ๆ”
แทยอง แทใย แบมือขอเงินพร้อมกัน มาเฟียฟงพยักหน้าให้อาเฟยยื่นเงินก้อนนึงให้ สองแม่ลูกไปสูดดมอย่างชื่นใจ
ลุงกำโป๊งตกใจมากเมื่อรู้จากไส้อั่วว่าสมหมายเอาไร่ชาม่วนใจ๋ไปจำนอง
“นี่มันต้องขนาดนั้นเลยเหรอวะ...โธ่”
“นี่ถ้าชั้นเป็นลุงนะ ชั้นจะโทรศัพท์ไปบอกอ้ายขุนทอง รับรอง อ้ายขุนทองต้องมาช่วยเจ๊ใจ๋ล้านเปอร์เซ็นต์ ฟันธง”